Kvitlauk.com

Eg hadde ikkje ete fersk fisk sidan eg forlot Noreg. Den smakte veldig godt.

Vel framme i Hong Kong. Etter ein lengre periode i Ningxia og Xinjiang var det eit sjokk aa sjaa kvite menneske att, og dei fyrste timane oppfoerte eg meg vel omlag som kinesarane gjer rundt meg i Yinchuan. Eg stoppa opp for aa gape og stirre kvar gong eg saag eit kvitt menneske. Tok litt tid aa kome seg rundt.

Bur paa eit billig og vakkert ungdomsherberge midt i travlaste Kowloon. Fjortensengars dorm for ein ubetydeleg sum pengar. Dei andre bebuarane er snille og vakre som backpackerar flest, men eg let aldri noko av verdi ligge att i sekken naar eg gaar ut. Like utanfor kryr det av venlege pakistanarar som vil selje oss Rolex-klokkene sine for ein billig penge, og paa dei lokale elektronikksjappene kostar ein simpel usb-kabel 180HKD (145NOK). Eg lo mannen rett opp i andletet og fekk pruta kabelen ned til femti (tre gongar det han ville kosta i Yinchuan) foer eg ga opp. Leitar framleis. Finn eg ikkje ein kabel snart vert eg noedt til aa kjoepe eit nytt minnekort til kameraet mitt.

Det som er litt skumlare er at det ligg ein Irish Pub i same kvartalet. Etter fire maanadar med berre lokalt lyst Ningxia-oel eller ekkel importert Carlsberg var det ei sann fryd aa sjaa ein pint med ekte Guiness. Litt for frydete kanskje, det gjekk med litt meir pengar enn eg opphaveleg hadde tenkt den kvelden.
Moette ein amerikansk sjoemann/casinosjef fraa Detroit, som skulle gifte seg faa dagar seinare, og ein annan New Englander som nyleg hadde vorte pappa. Fine folk.

Omlag alle her i byen talar taaleleg godt engelsk, noko som er baade dumt og bra. Det er veldig bra av di det tyder at eg faktisk kan gjere meg forstaatt so og seie over alt, samstundes er det veldig dumt, for det tyder at eg ikkje faar nytta noko av den mandarinen eg har proevd tilegne meg dei siste vekene paa ei stund. (Tullingane her snakkar kantonesisk. Barnsleg av dei.)

Ocean Park:

Verdas stoerste akvarium
Meir fornoeyelsespark enn akvarium eigentleg
Juks og fanteri
Men veldig moro
Forbaska dyr inngongsbillett
Taubana stoppa heile tida
Eg saag massevis av haiar
Og fisk
Eg helsa paa ein pandabjoern
Han aat bambus
Eg tok bussen
Eg hamna der eg hadde tenkt meg
Overraskande

Ürümqi er verdas skitnaste by. Det er eg overtydd om. I gaar kveld laag smogen so tjukt at det gjorde vondt aa puste, og vi kunne ikkje sjaa lenger enn eitt kvartal framfoere oss. Aesj!

Dumme som vi var hadde vi ikkje booka billettar vidare fraa Urumqi til Kunming, mest av di vi ikkje ynskja ha noko tidsfrist paa returen austover, men og delvis av di vi er litt teite. Alle fly til Kunming er fullbooka i nokre dagar framover, og eit lengre opphald i denne byen enn absolutt naudsynt er ikkje ynskjeleg. Difor droppar eg Yunnan for denne gong. Kunming, Shangri-La og andre fantastiske stadar lyt vente, den einaste flyturen vi kunne faa paa slik ein kort frist var vidare til Hong Kong, med dei problema det foerer med seg. Vi tek nemleg om ei vekes tid steget inn i hunden sitt aar, og i den samanheng har ein komma tre milliardar menneske fellesferie, og dei aller fleste av dei ynskjar flytte litt paa seg. Dette foerer logisk nok til ein lettare kaotisk situasjon paa reisefronten, og alle tog, bussar, baatar og fly ei god stund framover er proppfulle. Ser difor ut til at eg kan verte verande i Hong Kong ei vekes tid, om ikkje lenger. Ettersom prisnivaaet i byen ligg paa eit europeisk nivaa er det ikkje utenkjeleg at eg kjem til aa selge nokre av dei indre organa mine for aa finansiere opphaldet. Eg skal proeve halde dykk oppdatert.

Eg vil i tillegg aatvare alle som har planar om aa vitje Ürümqi om at Pea Fowl Mansion (som Lonely Planet nemner) er det billigaste hotellet i byen med god grunn.

Etter aa ha humpa oss gjennom Taklamakan-oerkenen i alt for smaa buss-senger, og med alt for tynne pledd var vi omsider framme i Hotan. Vi fann ei drosje og proevde finne vegen til Happy Hotel som var skildra i Lonely Planet. (Vi valde dette herberget utelukkande paa grunn av namnet.) Sjaafoeren var Uighur, og skjoena omtrent like mykje kinesisk som oss, so daa vi oppgav adressa paa mandarin vart fyren lettare forvirra. Etter mykje fram og attende ringde han ein ven av seg, og med eitt sat ein skjeggete gut ved namn Osman i drosja vaar og guida oss rundt byen. Etter aa ha budd i Kina ei stund venner ein seg til kinesarar som “just very want practice my Engleesh”, og til sist endar opp med aa proeve selge deg noko eller tigge pengar. Osman hjalp oss til eit fantastisk billig og nydeleg hotell med dei varmaste og beste dusjane eg har nokonsinne sett! (I Kina) Er stygt redd for at vi fornaerma han grovt daa vi til sist proevde betale han for hjelpa.

Neste morgon gjekk vi paa restaurant for aa drikke kaffi, noko som i resten av Kina er svaert dyrt, og svaert vanskeleg aa finne. Vi heldt paa aa hoppe i taket daa vi saag dei hadde Irish Coffee til den nette sum av atten kuai; (omlag seksten kroner) Litt mindre imponerte vart vi daa kaffien til sist kom paa bordet, og det viste seg at han mangla baade sukker, krem og whisky. God kaffi daa.

Seinare paa kvelden foelte vi for aa vitje ein bar, men dei var ikkje spesielt enkle aa finne. Vi spurte litt rundt, “pi jiu zai nar?” sa vi (kvar er oelen?), men utan noko saerleg hell. Til sist manna eg meg opp nok til aa proeve mi fyrste setning paa Uighur. “Kavakh’khana nerde?” sa eg, og mannen vi stoppa lyste opp som eit fyrtaarn, smilte fraa oeyre til oeyre og gestikulerte til oss at han ville foelge oss heile vegen til baren. Daa vi til sist kom fram viste det seg at baren var stengt for vinteren, saa vi stilte ein annan person det same spoersmaalet. Det heile enda med at ein uniformert politimann smilande geleida oss til baren, saag eigentleg mest ut som han hadde lyst klemme oss.

Om nokon av dykk nokonsinne vitjar Xinjiang-provinsen: lear dykk nokre fraser Uighur! Det gjorde opphaldet vaart usannsynleg mykje betre! (Dessutan oppdaga vi seinare at somme kelnarar paa somme etestadar gjev deg daarleg soervis om du talar mandarin til dei.)

Dei 400 kilometra som såg ganske seige ut på kartet viste seg å vere enklare enn vi hadde trudd. Time etter time gjennom snødekte fjell- og ørkenlandskap, berre tidvis avbrote av skitne gruvebyar med svart snø og ingen avstigande passasjerar.

Då vi omsider kom fram til vår stopp viste det seg at Zhangye ikkje var stort anna enn ein større versjon av dei sørgmodige småbyane vi hadde skimta i horisonten på vegen dit. Slik verka det i alle høve dei fyrste få sekunda vi stod utanfor toget, og det gjekk opp for oss at vi var dei einaste som skulle av på dette stoppet. Situasjonen betra seg betrakteleg so snart den lokale konduktøren, ei rund og blid dame i ein skitten militæruniform, spurte oss kva i alle dagar vi gjorde her. Då vi på stotrande kinesisk klarte forklare ho at vi var turistar byrjar ho å le. “Kva har dykk tenkt sjå her i Zhangye?” spurde ho. “Tja..” svara vi.

Nokre minutt seinare står vi utanfor jarnbanestasjonen i Zhangye, og det byrjar so smått å gå opp for oss at vi faktisk ikkje anar kvar vi er eller kva vi skal gjere her. Vi hukar tak i ein taxi, og skjønar etterkvart at vi ikkje er i Zhangye enno, men at bebyggelsen rundt jarnbanestasjonen snarare er som ein forstad til sjølve byen. Å finne fram til det rette herberget går enkelt, og sjåføren er svært hyggjeleg og forståelsesfull for vårt elendige mandarinnivå. Det vesle eg fekk med meg gjekk for det aller meste ut på kor fantastisk det var at eg hadde gult hår på hovudet og raudt hør i andletet. So fantastisk var faktisk denne fargekombinasjonen at sjåføren berre måtte nappe meg litt i skjeggstubbane mine.

Eg fann fort ut at det rundt omkring i Kina er mange byar som skryt på seg å ha den største Buddhaen av eit eller anna slag. Zhangye var ikkje noko unntak – heromkring kunne dei skilte med verdas største liggande Buddha. Etter å ha sjekka litt fakta på nettet viste det seg kjapt at det med Zhangye, like mykje som med dei fleste andre byane, ikkje stemte spesielt godt. Rett nok hadde dei ein stor Buddha, men verdas største var det so absolutt ikkje. Ved tempelet sit det ei billettvakt som kjenner att lettlurte turistar når han ser dei, og krevde soleis ein usannsynleg høg billettpris. “Hah, her er det berre å prute i veg” tenkte eg med meg sjølv, og det gjorde vi jo òg. Som ved dei fleste andre turiststadar i Kina hadde denne grådige billettvakta tatt dette med i berekninga, og då vi hadde klart prute oss ned frå seksti kuai per person til femti for alle tre følte vi at vi hadde gjort ein god jobb. I ettertid viste det seg at billettprisen var tolv kuai per hovud i høgsesongen. Januar månad er på ikkje noko vis høgsesong for turisme i Zhangye, eller andre nordlege delar av Kina for den saks skuld. Vel inne i tempelet viser det seg at dei fleste utstillingsromma, inkludert det med den svære buddhaen i, er under oppussing, og ikkje er opne. Irriterte vender vi attende til billettkontoret, som praktisk nok no er tomt for folk.

Etter å ha blitt sopass grundig rundlurt følte vi at vi hadde gjort oss fortent til nokre øl, og vi byrja vandre gatelangs på jakt etter ein passande stad. Vi enda opp på Moon Bar, der dei ikkje spela stort anna enn vestleg nittitalspop blanda med ei og anna kinesisk kjærleiksballade. Øla var kalde og bartendaren veldig glad for å få turistar midt på vinteren. Vidare bør det nemnast at byen har ein av dei beste KTVane vi nokon sinne har sett, og at det lokale herberget ikkje set spesiell stor pris på snusflekkar på laken.

- VELDIG fin KTV
- VELDIG dyre laken
- Siste operative minibank paa nokre tusen kilometer

Etter ei overraskande avslappande natt på tog kom vi fram til Lanzhou grytidleg torsdag morgon. Vi hadde i utgongspunktet ingen planar om å opphalde oss i byen over lengre tid, so vi kjøpte billettar vidare vestover med ein gong. Tanken på å reise heilt til Urumqi (1600 kilometer) utan stopp verka ikkje spesielt fristande på oss, so etter eit kjapt blikk på kartet peika vi på ein passande by, og avgjorde der og då at vi skulle ta ein togpause når vi kom fram dit. Valet fall på Zhangye, knapt 400 kilometer nordvest for Lanzhou.

Vi hadde nokre timar å slå ihel før toget gjekk, so etter ein frukost beståande av grove rundstykke med norsk kaviar (nam!) kasta vi oss inn i ei drosje for å sjå litt meir av byen, og moglegens ein smule White Hill Pagoda. Det tok oss ikkje monge sekund å oppfatte at lufttemperaturen nede ved elvebreidda var betrakteleg mykje kaldare enn han hadde vore på jarnbanestasjonen oppe i åssida. Vi tok nokre modige steg ut på brua som kryssa elva, men den iskalde osen frå Yangtze gjorde situasjonen nærast utåleleg, sjølv for oss hardbarka vestlendingar med kaviar i magen. Etter dei obligatoriske turistbileta og nokre slurkar varmande vodka var vi på veg attende til toget.

Av grunnar som er openbare for alle som har reist litt i Kina sleit vi litt med å finne toget vårt. For det fyrste fanst det to perrongar med det same talet, i tillegg var rutetida feil, toget forsinka, og mandarinen vår svært svært mangelfull.

Med den vestlege nyttårsfeiringa vel i boks er det verkeleg på tide å vende nasen utover, og gje seg i kast med dei meir ukjende delane av landet. Etter å ha skumma gjennom Lonely Planet sin Kina-guide frå perm til perm og tråla dei fleste internettforum etter tips og hjelp har eg omsider funne ein verdig destinasjon. Planen er å vende nasen vestover, til den nordvestlege ørkenprovinsen Xinjiang ( 新疆 ).

Etter meir enn fire månadar i det kinesarar flest ser på som ein avkrok av landet ser eg veldig fram til å få reist litt rundt. Etter mykje surr fekk vi til sist tak i Hard Sleeper-billettar med nattoget frå Yinchuan til Lanzhou ( 兰州 ). Planen er å reise vestover, og sånn meir eller mindre prøve følge i alle høve delar av den gamle silkevegen. Kva som skjer etter den tid er framleis uvisst.

Samtlege reisehandbøker og personar vi har tala med rådar oss sterkt i frå å vitje Xinjiang om vinteren.

- Det er kaldt! seier dei.
- Det er farleg! seier dei.
- Det er forbaska longt vekke! seier dei.
- Dykk kjem til å døy! seier dei.
- Hah! seier vi.

“Vi” består for augneblunken av meg sjølv, Maren, og kjærasten hennar Tom. Vi kjem til å halde saman medan vi er her oppe i nord, men lenger sør vil våre vegar truleg skillast, ettersom vi etter alt sannsyn ettertkvart kjem til å verte lei tryna til kvarandre.