Sovjetunionen.com

November és Decemberben Magyarországra és Romániaba megyek! Bisztos leszek valamikor Budapesten, Debrecenben és Nagyváron(Oradea). Küldd meg egy sms-t ha akarod sörözni, unicumozni vagy mas valamit! Telefonszámom nulla nulla negy kilenc (Norvégiaba) kilenc hét nulla egy kilenc három öt öt. Jo lesz! Egeszségedre!

-Ödi

írta Csörsztád Ödön

A részeg hóember / Den fulle snømannen

Volt egyszer egy kis hóember aki nem volt annyira boldog. Egész télen kint volt a friss levegőn, de most jön a tavasz, és minden nap süt a nap kicsit erösebben. “Az a nap buta”, gondolta a hóember, és indult keresni egy hidegebb helyet, ahol ö lakni tud. Siettett, de nem talált semmit. Nagyon leverten és szomorún elment egy sörözőbe és alkoholba akarta fojtani a bánatát. Néhany sört után kicsit boldogobb volt. Ő talalkozott egy madárijestővel, és ők berúgtak. Megbarátkoztak, és késöbb pingpongot játszoltak. A madárijestő mondta, “hű, soha nem láttam ilyen jó pingpongozót”, a hóember megpirult és mondta “ez most csak kivétel. Elöször játszok.” Ők sokat beszélgettek, és a második tequilat után a hóember kidőlt. A következö reggel a hóember felkélt egy halószobában, ahol ő soha nem korabban volt. Ő forgolódott és látta a madárijestő csak az Ádámkosztümban. “Jó reggelt drágám!”, mondta a madárijestő, “mit akarsz reggelizni?” – “fagyit, sok fagyit” mondta a hóember, és ráhányt a földre. “Istenem kicsim, nem baj” mondta a madárijestő, amikor látta az undorító dolgokot, amik a földön voltak. “Bocsika, kicsit rosszul voltam” mondta a hóember, és megkóstolta a fagyit amit a madarijesztő hozott. “Finom”, motyogta a hóember. “Akkor, most munkába megyek” mondta a madárijestő hirtelen, “a földekre megyek, ott dolgozok egesz nyaron. Vissza jövök szeptemberben vagy novemberben. Ha akarsz te a hűtőszekrenyemben élhetsz. Tudom, hogy nem szereted a meleget. Ők megcsókolták, és a hóember a hűtőbe bemászolt, mert nagyon meleg volt. “Jó éjszakát” mondta a hóember.

Den fulle snømannen
skrive av Audun

Det var ein gong ein liten snømann som ikkje var spesielt glad. Heile vinteren var han ute i den friske lufta, men no kom våren, og sola skein litt sterkare for kvar dag. “Den sola er teit”, tenkte snømannen, og byrja leite etter ein kaldare plass han kunne bu. Han skunda seg, men fann ingenting. Svært trist og nedtrykt gjekk han inn på ein pub, og ville drukne sorgene sine i alkohol. Etter nokre øl var han litt gladare. Han møtte eit fugleskremsel, og dei drakk seg fulle. Dei vart vener, og seinare spelte dei pingpong. Fugleskremselet sa, “oi, aldri har eg sett slik ein pingpongspelar”, snømannen raudna og sa, “det er berre eit unntak. Det er fyrste gongen eg spelar.” Dei snakka mykje, og etter den andre tequilaen kabba snømannen. Neste morgon vakna snømannen på eit soverom han aldri før hadde vore. Han snudde seg, og såg fugleskremselet i berre Adams drakt. “God morgon kjære!”, sa fugleskremselet, “kva vil du ha til frukost?” – “iskrem, masse iskrem” sa snømannen, og spydde på golvet. “Min gud, vesle deg, ikkje noko problem”, sa fugleskremselet då han såg alle dei ekle tinga som var på golvet. “Orsak, eg var litt dårleg”, sa snømannen, og smakte på iskremen som fugleskremselet hadde teke med seg. “Nydeleg”, mumla snømannen. “Okai, eg går på jobb no”, sa fugleskremselet plutseleg, “eg går ut på åkrane, der eg jobbar heile sumaren. Kjem attende i september eller november. Du kan bu i kjøleskåpet mitt om du vil. Eg veit at du ikkje likar varmen.” Dei kyssa, og snømannen klatra inn i kjøleskapet, for han var veldig varm. “God natt”, sa snømannen.

Eg bur i niande etasje i ei vakker betongblokk frå ein ukjend tidsepoke saman med fire andre. Den eldste av dei er ein rumenar som tek engelsk hovudfag, berre av di mammaen hans vil det, medan han sjølv eigentleg vil bli brannmann. Den ungarske kjærasten hans har studert molekylær biologi, og jobbar no med å dissekere små dyr eller noko i den duren. Ein ungarsk arkitektstudent som talar god tysk, men ingen engelsk, og til sist ein ungarar som heiter Gevær eller noko slikt, og studerar nokoi retning “Yes, business man.” Sistnemnde talar berre ungarsk, og er interessant nok den einaste av dei eg bur med eg nesten kan namnet på. Det er ikkje mi skuld, ungararar presenterer seg med fyrst etternamn, og dinest fornamn, og det heile skjer ganske fort. Eg skal gjere eit nytt forsøk på å skjøne kva dei seier seinare i dag.

Eg har allereie rukke å fornærme dei fleste eldre damene i nabolaget rett og slett ved å vere ignorant nok til ikkje å vite at det er god folkeskikk å seie, “eg ynskjer Dykk ein vidare god dag” eller noko slikt, til alle eldre personar ein møter. Diverre er alt eg kan på ungarsk mellombels takk, ja, nei, hei, ha det, ein, to, tre, fire, øl, og frasen “nem tudom magyarul, tudsz angolul?” som praktisk nok tyder, “eg snakkar ikkje ungarsk, snakkar du engelsk?”. Eg har ikkje fått høve til å nytte setninga endå, då mange av dei lokale framleis trur eg er ein uteliggar.

Ser fram til å byrje jobbe på måndag. So longt veit eg at eg skal halde eit engelsk- og eit tyskkurs, og truleg hjelpe til på ei filmgruppe. Eg er uviss på kva sistnemnde eigentleg inneber, men det kan sjå ut som oppgåva enkelt nok er å sjå videofilmar.